பத்ம புராணத்தில் இராமன் வீடணன் , சுக்ரீவன் முதலானோர் மற்றும் முனிவர்கள் சூழ சிவபிரானிடம் விபூதியின் மேன்மையை அறிந்ததும் விபூதி தயாரிக்கும் முறையையும் அறிந்தது பற்றியும் சில பகுதிகளை காண்க.
திருச்சிற்றம்பலம்
ஸ்ரீ ஞானசம்பந்த குருப்யோ நமஹ!
"தசரத தநய ஸ்தாபிராதி தத்வாத் "
- சுலோக பஞ்சகம்
இராமேஸ்வரம் - இராமனின் ஈஸ்வரனாகிய சிவபிரான் இருந்தருளும் தலம்
1. பத்ம புராணம் – பாதாள காண்டம் – 104வது அத்தியாயம் , (ஸ்லோகங்கள் 57 - 60 )
புராணங்களை ஓதத் தொடங்கும் முன்பு சிவபிரானை நினைக்க வேண்டும். அப்போது தான் அதன் புராண உண்மை விளங்கும் என முனிவர்கள் இராமனிடம் உரைத்தனர்
"கோக்ஷீரஸத்ருஶாகாரம் த்ரிநேத்ரம் வ்ருஷவாஹனம் ।ஸஹாஸவதநம் ஶாந்தம் ஶுக்லாம்பரதரம் ஶிவம் ॥ ௫௭ ॥
ஹரிணம் சாபயம் சோர்த்த்வபாஹுயுக்மம் கிரீடினம் ।
வ்யாக்யாமுத்ரா சம் தக்ஷேதோ வாமஹஸ்தே வரப்ரதம் ॥
நாநாரத்நவிபூஷாட்யம் கிரிஜார்த்தாம்புஜாஸனம் ।
பஹுபிர்முனிமுக்யைஸ்து த்யாயமாந பதாம்புஜம் ॥
மூர்திமத்பிஸ்ததா வேதை ஸ்தூயமாநம் புராணகை ।
அந்யை ஸமஸ்தலோகைஶ்ச ஸம்ஸேவிதபதாம்புஜம் ॥ "
பொருள் :
பசுவின் பால்போல் வெண்மையான வடிவம் கொண்ட, மூன்று கண்கள் உடைய, விருஷபத்தை வாகனமாகக் கொண்ட, சிரித்த முகத்துடன் அமைதியாக, வெண்ணிற ஆடை தரித்த சிவபெருமானை தியானிக்க வேண்டும். மானையும் அபயத்தையும் தாங்கியவர், இரு கரங்களையும் உயர்த்தியவர், கிரீடம் அணிந்தவர்; வலக்கையில் (உபதேச/விளக்க) “வ்யாக்யா முத்திரை”, இடக்கையில் வரம் அருள்பவர் பலவகை மாணிக்க ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவர்; அம்பிகையை பாதியாக உடையவராக அமர்ந்தவர்; பல மகரிஷிகள் தமது தியானத்தில் தரிசிக்கும் தாமரைத் திருவடிகள் கொண்ட சிவனை நினைக்க வேண்டும்.உருவமடைந்த வேதங்களாலும் புராணங்களாலும் புகழப்பட்டவர்; மற்ற அனைத்து உலகினராலும் பணியப்பட்ட தாமரைத் திருவடிகளை உடைய சிவபெருமானை தியானிக்க வேண்டும்.
2. பத்ம புராணம் – பாதாள காண்டம் – 105ஆம் அத்தியாயம் (106 - 112 சுலோகங்கள்.)
"ஸ்ரீ ராம உவாச ।
க்வ பூஜா தேவதேவஸ்ய ஶங்கரஸ்யாமிதௌஜஸః ।
ஸ்மரணாத்பாபநாஶஸ்ய ஸ்மரணாந்மோக்ஷதஸ்ய ச ॥ ௧௦௬ ॥
ஶிவஸ்ய ஶிவரூபஸ்ய ஶிவதத்த்வார்த்தவேதினః ।
ஸோமஸ்ய ஸோமபூஷஸ்ய ஸோமநேத்ரஸ்ய ராஜிதுḥ ॥ ௧௦௭ ॥
வேதமூர்தேரமூர்தேஶ்ச வேதஸாரஸ்ய வேதினః ।
வேதவேதாங்கவித்தஸ்ய வேத்யாவேத்யஸ்ய யோகினః
கோக்ஷீரஸமதேஹஸ்ய கோக்ஷீரஸ்னானமோதினః । கோபாலிநஸ்த்ரிநேத்ரஸ்ய த்ரயீநேத்ரஸ்ய மாயினః ॥
ப்ரஶ்நமத்்யே ததா ராமம் ஶிவஜ்ஞானமதாதிஶத் । ஸ்தாணுபூத இவாஸீனோ நாஸாக்ரந்யஸ்தலோசனಃ
ஆநந்தநிஷ்யந்தவிலோசநாஶ்ரு ப்ரவாஹஸம்ஸ்ப்ருஷ்டகபோலதேஶః ।
தத்ஹார தேவம் கிரிஶம் ஹ்ருதம்புஜே கோக்ஷீரஸுஸ்நிக்தஸுசாருகாத்ரம்
ப்ரதிபிம்பமதோ காத்ரே ராமஸ்ய சமத்ருஷ்யத ।
த்ருஷ்ட்வைவ பிம்பிதம் ஷம்பும் சதுர்பாகும் திரிலோசனம் ॥"
பொருள் :
ராமன் கேட்டான்: அளவற்ற தேஜஸுடைய தேவதேவன் ஶங்கரனை எங்கு/எப்படிப் பூஜிக்க வேண்டும்?
அவரை நினைத்தாலே பாபம் நாசமாகும்; நினைத்தாலே மோட்சம் தருபவர் அல்லவா? ஶிவனாகிய, ஶிவ ரூபமான, ஶிவத் தத்துவத்தின் பொருளை அறிந்தவராகிய, சந்திரனை அணியாக உடைய, சந்திர ஒளியால் சிறக்கும் அந்த ஶிவனை (போற்றி…) வேதத்தின் மூர்த்தியும் அமூர்த்தியும் ஆன, வேத சாரத்தை அறிந்த,வேதமும் வேதாங்கங்களும் நன்கு அறிந்த, அறியத்தக்கதுமாகும்-அறிய முடியாததுமாகும் அந்த யோகியை பசும்பால்போன்ற உடல் கொண்ட, பசும்பாலில் நீராடுவதை விரும்பும்,
மூன்று கண்களுடைய, அந்த மூன்று கண்களே மூன்று வேதங்களாக விளங்கும், மாயை உடைய அந்த ஶிவனை கேள்விகளின் நடுவே, ராமனுக்கு ஶிவ ஞானத்தை அவர் போதித்தார்.
அசையாது நின்றது போல அமர்ந்து, கண்களை மூக்கின் நுனியில் நிலைத்திருந்தார். ஆனந்த கண்ணீரின் பெருக்கால் கன்னங்கள் நனைந்த நிலையில், பசும்பால்போல் மென்மையும் அழகும் நிறைந்த தேகத்தையுடைய கிரிஶனாகிய தேவனை அவர் தன் இதயத் தாமரையில் தாங்கினார்/தியானித்தார். பின்பு ராமனின் உடலில் ஒரு பிரதிபலிப்பு தோன்றியது.
அந்த பிரதிபலித்த ஶம்புவை—நான்கு கரங்களும் மூன்று கண்களும் உடையவரை—கண்டு (அவர் அதிசயமுற்றார்).
.jpg)